شرکت سابیک عربستان طی چند دهه گذشته با اجرای پروژه های توسعه ای متعدد و تولید گریدهای متنوع و انبوه محصولات پلیمری به یکی از بزرگترین صادرکنندگان محصولات پلیمری و شیمیایی تبدیل شده در حالی که ایران در دسترسی به خوراک های متنوع و ارزان واحدهای پتروشیمی از مزیت های ویژه ای نسبت به عربستان برخوردار است. واحدهای سابیک عربستان اغلب با پایه خوراک مایع تولید می کنند در حالی که حاشیه سود واحدهای خوراک مایع با لحاظ قیمت جهانی خوراک بسیار کمتر از واحدهای با خوراک گازی از قبیل متان، الان و پروپان می باشند.
بنده در پتروشیمی جم برنامه و استراتژی بلند مدتی را جهت رسیدن به جایگاه یک رقیب برتر جهانی در مقابل شرکت سابیک طراحی نمودم و با تمام توان درصدد دستیابی به اهداف این استراتژی کلان ملی بودم. کلیات این استراتژی عبارت بودند از:
۱-رفع تنگناهای افزایش تولید خصوصا در واحد الفین و دستیابی به ظرفیت تولید ۱۱۵ درصد

۲- در اختیار گرفتن مدیریت شرکتهای پتروشیمی هم گروه از جمله خرید سهام شرکت پلی پروپیلن جم از بانک ملی اینجا ، پتروشیمی امیرکبیر اینجا و پتروشیمی مهر و پتروشیمی غدیر
۳- احداث واحد های جدید پتروشیمی از جمله واحد بزرگ PDH و اجرای پروژه ABS/Rubber و مشارکت در احداث واحد الفینی با خوراک اتان
۴- تمرکز بر واحد تحقیق و توسعه و تولید گرید های جدید، تولید برخی کاتالیست های خاص

در راستای تحقق اهداف بلند فوق اقدامات متعددی را بصورت مستمر و شبانه روزی پیگیری نمودیم که چکیده آنها عبارتند از:
- اجرای فاز اول افزایش تولید واحد الفین درسال ۱۳۹۴
- اجرای پروژه افزایش ظرفیت دریافت c3+ در سال ۱۳۹۵ اینجا
- اجرای فاز دوم افزایش ظرفیت دریافت c3+در سال ۱۳۹۷
- اجرای پروژه افزایش ظرفیت کوره ها در سال ۱۳۹۷ اینجا

- رفع مانع تامین خوراک مایع کوره ها اینجا

سیر تا پیاز تاثیرخرید جم پیلن و اجرای طرح C۳+ در سودآوری پتروشیمی جم را اینجا ببینید

- رفع برخی موانع افزایش ظرفیت واحدهای پلی اتیلن سبک خصوصا برای تولید گرید های با دانسیته پائین
- رفع موانع افزایش تولید واحد پلی اتیلن سنگین خصوصا برای گرید ارزشمند لوله
- برگزاری مناقصه جهت رفع برخی موانع افزایش تولید واحد بوتادین و همچنین کاهش مصرف انرژی و ارتقاع کیفیت محصول

- پیگیری جدی مطالبات پتروشیمی جم از پتروشیمی مهر و ارجاع حل اختلاف طبق قرارداد بین المللی فی مابین به دیوان عالی کشور و صدور رای حدود ۸۰۰ میلیون دلاری به نفع پتروشیمی جم که حتی اگر نتوان همه این مبلغ را دریافت نمود اما بخش مهمی از این مبلغ قابلیت صدور رای نهایی به نفع پتروشیمی جم را خواهد داشت. کمترین حد آن تعلق سلام مدیریتی پتروشیمی مهر به پتروشیمی جم می باشد.
- افزایش تولید واحد پلی پروپیلن جم و پیگیری مستمر جهت تولید گریدهای با ارزش افزوده بالاتر در آن واحد خصوصا گرید های خاص پر مصرف پزشکی و گرید ترپلیمر( تاکید بنده و پیگیری مستمر جهت تولید گرید ترپلیمر به این سبب بود که ضمن ارزش افزوده بالا منجر به ایجاد مشتری برای واحد بوتن۱ می شد و همچنین با تامین نیاز ابن گرید به اتیلن و بوتن۱، امکان افزایش تولید سالانه واحد فراهم می شد.)
- تامین بخشی از نیاز واحد پلی پروپیلن به خوراک پروپیلن با اجرای پروژه افزایش ظرفیت دریافت c3+
- نجات شرکت از توقف تولیداتی مکرر و خسارت ها و عدم النفع سنگین هر ساله ناشی از آن با اجرای پروژه بسیار مهم تعویض لوله های GRP با لوله های فلزی اینجا

- اجرای پروژه بزرگ اورهال کل واحدهای پتروشیمی جم خصوصا واحد الفین بدون حادثه و با بهترین شرایط ممکن اینجا

- پیگیری شبانه روزی جهت رفع موانع اجرای سریع پروژه ABS Rubber ، این پروژه در طول ۷ سال تا زمان انتصاب بنده کمتر از ۲۰ درصد پیشرفت داشت که بیشتر مربوط به قراردادهای با لایسنسور و امور غیر فیزیکی بود یعنی تا مهر ۹۴ مهمترین کار انجام شده یک لوله در حال ساخت بود. ما مصمم شدیم پروژه ای که ۷ سال درجا می زد را به سرعت اجرائی نمائیم و توانستیم تا انتهای سال ۹۷ به حدود ۸۰ درصد پیشرفت داشت یابیم. البته بنده خیلی تلاش کردم و به مدیر عامل و تیم اجرایی پروژه فشار می آوردم تا پروژه را سریعتر اجرا نمایند اما چند دلیل باعت کندی در اجرای پروژه شد.

بنده در فروردین سال ۹۸ برکنار شدم و کلیه اهداف و آمال و آرزوهایم برای تبدیل جم به یکی از بزرگترین شرکتهای پتروشیمی جهان و رقیب ابرقدرت سابیک در تولید محصولات پلیمری بر باد رفت.

با مشاهده سرنوشت بنده و آزار و اذیت هایی که بر بنده وارد شد اینجا مدیرعامل بعد از بنده با تکیه بر عقل و منطق متوجه شدند که سرنوشت مدیران پرتلاش و توسعه طلب و بلندپرواز چه می شود البته این واقعیتی است که در ایران وجود دارد و سایر مدیران عامل شرکتهای پتروشیمی نیر متوجه این واقعیت شده و با علم و یقین به واقعیات موجود مدیریت می نمایند. با مشاهده تجربه فوق و تجربه های دیگر در ایران، حفظ وضع موجود به استراتژی حاکم بر بسیاری از شرکتهای تحت مدیریت دولت از جمله شرکتهای پتروشیمی تبدیل شده است.